| |
Najważniejszym objawem we wszystkich postaciach jaskry jest ubytek pola widzenia. Początkowo jest on nieznaczny i znajduje się na obwodzie, tak że często jest niezauważany przez chorego. Czasami taki ubytek ujawnia się przypadkowo, gdy nagle widzi się coś, co już wcześniej powinno być dostrzegalne kątem oka (”nie wiem w ogóle, skąd to się tu znalazło, nie widziałam/-em tego wcześniej”). Pojedyncze niewielkie ubytki powoli stają się coraz większe i zlewają się ze sobą, zasłaniając pole widzenia jak opadająca kurtyna lub rosnący mur. Następnie pole widzenia zawęża się. Widzimy tylko centrum, tak jakbyśmy patrzyli przez lunetę. Ostatecznie ubytek obejmuje także centrum pola widzenia. Dopiero wtedy ostrość widzenia pogarsza się, oko ślepnie.
W jaskrze z otwartym kątem przesączania może pojawiać się uczucie ucisku lub napięcia w oczach lub ich okolicy.
Bardzo wysokiemu ciśnieniu śródgałkowemu towarzyszy zwykle ból oczu i głowy, niekiedy bardzo silny, a także mdłości i wymioty. Widzenie może być zamazane, chory widzi obwódki wokół źródeł światła – tak zwane „koła tęczowe” (mogą one również poprzedzać wystąpienie ataku jaskry), może wystąpić skurcz powiek, światłowstręt i łzawienie. Oko jest czerwone i twarde jak kamień.
W jaskrze wrodzonej dzieci mają bardzo duże lub różnej wielkości oczy (woloocze).
W innych postaciach jaskry przeważają objawy choroby oczu lub choroby ogólnej będącej podłożem jaskry.
|
|
|
